Dilan İpek “Bir av partisinin en masumu avın ta kendisi değil midir? Avcı silah kuşanır. Ganimetlerin doğal ortamına sızar. Ona hissettirmeden yaklaşmak, onu iyice görmek, aman ha görünmemek için kamuflajını kuşanır. Mutlak sessizlik ister. Duyulmaması mühimdir. Etrafındaki her şeyi susturur. Şşt! Av başladı bile. Kulaklarımız sağır olana kadar susalım.” Bu sözlerle başladı Hande Ortaç’ın Sus romanı. Av metaforu, üzerine düşünülmesi gereken bir anlatım biçimi biz … Okumaya devam et Hande Ortaç’ın SUS Romanı: Şiddet, Adalet ve Hakikat